روزنامه دنیای اقتصاد: مشکلی که در ماه‌های اخیر گریبان بازار خرید و فروش آپارتمان مسکونی را گرفته بود، اکنون نیز در بازار اجاره‌بها دردسرساز شده و آن مشکل، عدم تناسب میان ارزش واقعی اجاره یک منطقه با بهای پیشنهادی و مورد انتظار موجران است. در ماه‌های پرتلاطم بازار مسکن به ویژه از بهمن سال گذشته تا خرداد امسال، مساله «قیمت‌گذاری پرت و دور از ارزش واقعی ملک» در بازار فروش مسکونی بسیار جدی بود، طوری که قیمت پیشنهادی فایل‌های فروش بعضا تا ۲۰ درصد از قیمت آخرین معاملات هر محله بیشتر بود. البته در آن ماه‌ها قیمت‌ها نیز به شکل ماهانه بین ۳ تا ۸ درصد نسبت به ماه قبل افزایش یافت، اما باز هم بهای پیشنهادی در زمان انعقاد مبایعه‌نامه تعدیل می‌شد.

تحقیقات میدانی از واسطه‌های ملکی فعال در زمینه اجاره مسکن نشان می‌دهد این مشکل از اواخر خرداد و به ویژه در تیرماه، به مساله اصلی بازار املاک اجاری تبدیل شده است، طوری که بهای اجاره پیشنهادی املاک در برخی محله‌ها به شدت پرت و بسیار بیشتر از ارزش اجاری آنها با احتساب افزایش مورد انتظار در سال جاری است.

از این رو لازم است مستاجران نیز برای اطلاع از آخرین بهای واقعی اجاره‌ املاک به «سامانه اطلاعات بازار املاک ایران» که در آن تمام قراردادهای فروش و اجاره آپارتمان مسکونی بارگذاری می‌شود، رجوع کرده و با جست‌وجوی محله مورد نظر خود، در جریان آخرین اجاره‌بهای قطعی ملک که اصطلاحا در قراردادها نشسته است، قرار بگیرند.

اجاره‌بهای قطعی آپارتمان در قرارداد‌های تیرماه

نوشته شده توسط اخبار پرس – ی سرطان ۲۴ ۱۳۹۷, ۹:۲۸ ب.ظ

فرانسه که از قبل انتظار می‌رفت به فینال جام جهانی روسیه ۲۰۱۸ راه پیدا کند، این فرضیه به حقیقت پیوست و در نهایت با کرواسیا در فینال این جام با حضور هزاران تماشاچی در سرزمین روس‌ها، به میدان رفت.

تیم ملی فرانسه در جام جهانی روسیه ۲۰۱۸، پرستاره‌ترین تیم در بین سایر کشورهای اشتراک‌کننده در آن جام بود و بر اساس یک بررسی یک نهاد جهانی، این تیم پر ارزش‌ترین ستاره‌های فوتبال را نیز در خود دارد.

فرانسوی‌ها پس از رقابت‌های نفس با تیم‌های برخی از کشورهای جهان به فینال جام جهانی روسیه ۲۰۱۸ راه پیدا کرد و همان‌طور کرواسیا؛ اما در نهایت خروس‌ها توانستند که فاتح جام جهانی گردند.

بازی را هر دو طرف خوب و با انگیزه آغاز کردند، اما در دقایق ۱۹ بازی، کروات‌ها اشتباُ گولی را وارد دروازۀ شان نمودند، اما این پایان نیمۀ اول بازی نبود، بلکه این یک‌بار دیگر، ایوان پیریسیج از کرواسیا بود که در دقایق ۲۷ بازی قفل دروازۀ فرانسوی‌ها را باز گردد و نتیجۀ بازی را به تساوی کشاند.

در ادامۀ بازی کروات‌ها خوب درخشیند، اما نه تنها که نتیجۀ خوب نگرفتند، بل‌که فرانسوی‌ها صاحب پنالتی شد و با ضربۀ انتون گریژمان صاحب گول دوم بازی شد و نیمۀ اول بازی با نتیجۀ ۲-۱ به نفع فرانسه خاتمه‌یافت.

نیمۀ دوم بازی را کرواسی به‌تر آغاز کردد و در همان دقایق اول، برای چندین‌بار دروازۀ فرانسوی‎‌ها را تهدید کرد، اما به مرور زمان، ابتکار عمل را در میدان از دست دادند و خروس‌ها بالای میدان غالب شدند.

فرانسوی‌ها به ترتیب در دقایق ۵۹ و ۶۵ بازی با ضربه‌های پاول پوک و کلین امپاپی به گول‌های سوم و چهارم شان رسیدند که به شدت کوروات‌ها تحت تاثیر قرار گرفته‌اند.

در ادامه بازی، کوروات‌ها تنها توانستند که یک گول خورده را جبران نمایند و در ادامه بازی چیزی خاصی رخ نه داد و در نهایت فرانسه با نتیجۀ ۴-۲ کورواسیا را شکست داد و قهرمان جام جهانی ۲۰۱۸ شد.

خبرگزاری اخبار پرس – فارسی را دنبال کنید با تویتر, فسبک. و آر اس اس

در زمینه کریپتوکارنسی محصولات زیادی بیرون آمده است. با مشکلی که بانک مرکزی برای بسیاری از این پلتفرم‌ها درست کرد، بسیاری از آن‌ها یا فیلتر شدند یا فعالیت را کند کردند. برخی هم به سمت فضای شبه‌زیرزمینی رفتند. در زمینه بلاک‌چین فکر می‌کنم نخستین محصولات به‌ویژه در فضای بانکی تا آخر سال بیرون می‌آیند.

رضا جمیلی| اصالتا آذری است و متولد تهران. کارشناسی مخابرات دانشگاه شریف و کارشناسی ارشد مخابرات دانشگاه تربیت مدرس بخشی از روزمه تحصیلات دانشگاهی اوست. از سال ۷۱ در بخش خصوصی مشغول به کار شده و می‌گوید سال ۷۶ نخستین «استارتاپ» خودش را تاسیس کرده که نتیجه‌اش شکست بوده. مصطفی نقی‌پورفر را در اکوسیستم استارتاپی بیشتر با برند فناپ می‌شناسند اما او هم پیش از فناپ و هم این روزها که در خانه نوآوری در حال کار روی مفهوم و تکنولوژی بلاک‌چین است، همیشه با این اکوسیستم پیوندهایش را حفظ کرده است. استارتاپ اولش در زمینه محصولات جانبی سخت‌افزاری بوده و کارت‌هایی می‌ساخته‌اند که در زمینه کنترل صنعتی و فضای رباتیک کاربرد داشته است اما در نهایت آن را رها می‌کنند. استارتاپ دومش را سال ۸۰ در فضای بانکی تاسیس کرده و به گفته خودش در آن سال نخستین خودپرداز بانکی ایران و پوز بانکی را طراحی کرده‌ و ساخته‌اند. در سال ۸۴ با تعدادی از دوستانش شرکت فناپ را تاسیس کرده‌اند. در فناپ از سال ۸۶ تا ۹۲ روی بحث شهر هوشمند پروژه‌ها و مطالعات مختلف را راهبری کرده است. از ابتدای سال ۹۳ تا سال گذشته هم که به‌نوعی از مجموعه فناپ جدا شد، مدیر مرکز نوآوری فناپ بوده است و وظیفه‎اش کمک به رشد این شرکت از طریق حمایت از استارتاپ‌ها و ایده‌های نوآورانه بوده است. شکل گیری و راه‌اندازی شتاب‌دهنده تریگ‌آپ یکی از کارهایی بود که نقی‌پورفر در فناپ از خودش به یادگار گذاشته است. در سال ۹۳ با کمک دیگر همکارانش در فناپ کافه آی‌تی را به عنوان یک فضای نوآورانه برای کارآفرینان حوزه آی‌تی تاسیس کرده تا به فرهنگ‌سازی و رشد استارتاپ‌های حوزه آی‌تی کمک کند. او حالا به عنوان مسئول بلاک‌چین‌لب خانه نوآوری تمرکز ویژه‌ای روی حوزه بلاک‌چین دارد. مصطفی نقی‌پورفر در گفتگو با شنبه‌پرس درباره حال و آینده این فناوری صحبت کرده است.

 

می‌خواهم اینگونه آغاز کنم، بلاک‌چین یک مفهوم است یا تکنولوژی؟ مفهومی متعلق به حال که قرار است در آینده تبدیل به تکنولوژی ‌شود تا از محصولات آن استفاده کنیم؟ آیا همین حالا به محصولات آن رسیدیم و درحال استفاده از آن‌ها هستیم؟

بلاک‌چین یا زنجیره بلوک، یک فناوری است. ولی در پس آن مفهومی نشسته که این فناوری را به جلو می‌راند. در پس فناوری بلاک‌چین، توافق و تراضی جمعی وجود دارد. رخداد خوب این است که در بلاک‌چین، توافق و تراضی جمعی برای نخستین‌بار در دنیا پیاده‌سازی شد بی‌آنکه نیاز به دخالت انسان داشته باشد. من کل هنر این فناوری را همین توافق جمعی می‌دانم. البته توافق و تراضی جمعی تعبیر من است. این فناوری از سال ۱۹۹۱ میلادی مطرح شد. مبنای اصلی آن بر ریاضیات و برنامه‌نویسی است. این که چگونه می‌شود تصمیم‌گیری‌ها به صورت غیرمتمرکز باشد. هنگامی که به سوی فناوری‌های آینده می‌رویم و تعداد دیوایس‌ها، ربات‌ها و دستگاه‌های متصل به اینترنت زیاد می‌شود، هوش مصنوعی موضوعی جدی می‌شود و احتمالا تصمیم‌گیری‌های متمرکز چندان کارا نباشند. تا سوم ژانویه ۲۰۰۹، بیت‌کوین به عنوان نخستین نمود فناوری بلاک‌چین، در حد تحقیق و توسعه بود و کسی آن را جدی نمی‌گرفت. بلاک‌چین به تمام معنا فناوری است و مهندسی موضوع  در آن خیلی جدی اتفاق افتاده است. از ریاضیات استفاده می‌کند ولی اگر به صورت ریاضی به آن نگاه کنیم، نباید تا این اندازه خوب عمل کند. تئوری‌های ریاضی به کمک می‌آیند ولی کافی نیستند. کنار آن، مسائل واقعی هستند که تئوری ریاضی را عملی می‌کنند. تا سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ که بیت‌کوین به اصطلاح هایپ یا حبابی ایجاد کرد و همه علاقمند شدند تا بدانند چیزی که این همه موثر است، چیست؛ چیزی که صنعت چندصد ساله بانکداری را دچار تغییرات جدی می‌کند. در این زمان، کسی فناوری بلاک‌چین را جدی نگرفته بود. هنوز هم بلاک‌چین و بیت‌کوین را اشتباه می‌گیرند. در حالی که بیت‌کوین مبتنی بر بلاک‌چین است و بلاک‌چین یک فناوری زیرساختی است. به صورت ساده‌تر، بلاک‌چین نحوه متفاوت نوشتن دیتا است که این نحوه نوشتن، رمزنگاری را در داخل خود نهادینه کرده است. درون خود فناوری، رمزنگاری نهادینه شده است. تاریخچه آن جالب است. پیش از بیت‌کوین، حتی در دهه ۹۰ ارز دیجیتالی داشتیم. صنعت بانکداری نسبت به حیطه کاری خود بسیار حساس و حتی حسود است. اجازه نمی‌دهد کسی به این صنعت وارد شود و تغییر جدی انجام دهد. ارزهای دیجیتالی هنگامی که وارد این صنعت شدند، بر مبنای تمرکزگرایی در صنعت بانکداری بودند تا تمام تراکنش‌ها را پشتیبانی کنند. سپس مشکلاتی مانند هک شدن، اتک، دوباره خرج کردن پول و غیره برای آن‌ها پیش آمد و شکایاتی هم شد. البته تئوری‌های توطئه می‌گویند که این مشکلات کار خود صنعت بانکداری بود که تاب رقیب را نداشت. از این رو دو تا از بزرگ‌ترین استارتاپ‌های ارز دیجیتالی دچار مشکلاتی شدند. یکی ورشکسته و دومی توسط غول‌های بزرگ بانکداری خریداری شد. تجربه ارز دیجیتالی چندان موفق نبود تا سال ۲۰۰۸ که سقوط مالی بانک‌های امریکا اتفاق افتاد. پیش از آن، همه به صنعت بانکداری سنتی فکر می‌کردند و کسی امید به تغییر نداشت. سپس گفته شد که چرا مردم باید تاوان اشتباه سازمان‌های بزرگ را بدهند و چرا باید خزانه‌داری و دولت امریکا تعهد بدهند. خزانه‌داری و دولت در آن زمان ۷۰۰ میلیارد تعهد دادند ولی پس از آن بلومبرگ گزارش داد که تا سال ۲۰۱۰، این رقم به ۷٫۷ تریلیون دلار رسید. عدد بسیار بالا بود و امریکایی‌ها در کشور خودشان به همان میزان بدهکارتر شدند. پیش از آن یک زمینه فناورانه ایجاد شده بود، سپس یک فضای روانی هم شکل گرفت و شخص یا گروهی بیت‌کوین را بر مبنای بلاک‌چین شکل دادند و به دنبال آن بودند که آن رخداد دوباره تکرار نشود. پیش از این فناوری، صنعت بانکداری شفاف نبود. یکی از مزایای بلاک‌چین شفافیت است و ضمن حفظ امنیت اطلاعات صاحبان حساب‌ها، می‌بینید که برای تراکنش‌ها چه رخ می‌دهد. نکته دیگر این بود که بجای شخص ثالث، جمع باید برای تراکنش‌ها تصمیم بگیرد. بلاک‌چین و بیت‌کوین این هنر را داشتند تا انگیزه‌ای برای افراد ایجاد کنند که تراکنش اشتباه ننویسند و دقت در دیتانویسی بالا برود. آن مشوق فناوری بیت‌کوین مبتنی بر بلاک‌چین باعث شد فضای متمرکز تبدیل به فضای غیرمتمرکز شود و همه انگیزه داشتند تا تراکنش‌ها درست نوشته شود. کسی به دنبال این نبود که پنهانی پولی بدهد تا تراکنش اشتباهی نوشته شود. این فناوری در سال ۲۰۱۰ موفق شد، همه به فناوری زیرساختی علاقمند شدند. کمک بلاک‌چین به بیت‌کوین این بود که بلوکی از دیتاها نوشته و به روشی به بلاک‌های بعدی زنجیر می‌شدند. به یکی از روش‌هایی که بلاک‌ها را به هم زنجیر می‌کنند، تابع هش می‌گوییم که پیش از این در فضای فناوری اطلاعات استفاده شده بود و در اینجا هم نمود خود را به خوبی نشان داد. اگر یک هکر یا سازمان، یکی از بلاک‌ها را دستکاری می‌کرد، همه بلاک‌های پس از آن غیرمعتبر می‌شدند و همه می‌فهمیدند که کسی آن را دستکاری کرده است. وقتی بلاک‌چین توانست اینچنین صنعت بانکداری را تحت تاثیر قرار دهد، این کانسپت مطرح شد که بلاک‌چین برای صنعت بانکداری نوشته نشده است. برای یک فضای تمرکزگرا نوشته شده که آن را به سادگی به سوی غیرمتمرکز شدن می‌برد. بی‌اینکه نگرانی هک شدن، حملات و اتک‌ها را داشته باشد.

 

دو محور اصلی بلاک‌چین در بیت‌کوین، که شاید بتوان گفت نخستین محصول بلاک‌چین بود و همه را سر شوق آورد تا از بلاک‌چین در حوزه‌های دیگر هم استفاده کنند، یکی شفافیت و دیگری تمرکززدایی بود. تمرکز را از شخص ثالث که می‌توانست با یک اشتباه بزرگ همه را متضرر کند، می‌گرفت. سر شفافیت همه خوشحال هستند. ولی سر تمرکززدایی بحث زیاد است. پول یکی از متغیرهایی است که در گذر زمان جوامع انسانی را شکل داده است. پول، دولت‌ها را ایجاد و آن‌ها را قدرتمند یا ضعیف می‌کند. به نظر می‌رسد یک شیفت پارادایمی تاریخی باید رخ دهد. وقتی بانک‌ها مقاومت کردند و می‌کنند، به نظر می‌رسد تمرکززدایی تا زمانی که حاکمیت‌ها در جهان نخواهند، اتفاق نخواهد افتاد. آیا می‌شود مردم از ارزی استفاده می‌کنند که دولت‌ها آن را قبول ندارند ولی نمی‌توانند جلوی آن را بگیرند؟

شاید بهتر باشد به مفهوم حاکمیت برگردیم. ما در طول تاریخ، این مفهوم را اشتباه فهمیدیم و یا مانند قرون وسطی درباره حاکمیت فکر می‌کنیم. حاکمیت در دنیای امروز، نوعی رگولاتور و تعیین‌کننده شرایط است. دولت، مجری قانون است و قانون محدودیت‌هایی برای این است که جامعه مسیر اشتباه نرود. ما از دولت مجری قانون، به دولت خود قانون تبدیل شدیم. دولتی که می‌خواهد بر مردم حکومت کند. درحالی که این مردم بودند که قرار بود برای آینده خود تصمیم بگیرند. به تاریخ ایران و جهان نگاه کنید ببینید بانک مرکزی چه بود. در ایران پیش از بانک مرکزی، بانک‌ها کار خود را انجام می‌دادند. سپس برای اینکه این فضا رگوله شود و آیین‌نامه و روال واحدی بر همه آن‌ها حاکم شود، تصمیم می‌گیرند که سازمانی به نام بانک مرکزی درست کنند تا در زمان نیاز، برای قوانین پولی و مالی و ابزارهای موردنیاز تصمیم بگیرد. به مرور بانک مرکزی ایران تبدیل به یک بانک شد. درحالی که بانک مرکزی بانک نیست؛ رگولاتور بانک‌ها است. اگر مثلا بانکی ورشکسته شود، بانک مرکزی از محل سپرده‌های آن بانک می‌تواند به آن بانک کمک کند. در نرخ بهره و ارزش پول تاثیر بگذارد. وظیفه ذاتی بانک مرکزی، نگهداشت ارزش پول است. ولی الان بانک مرکزی درگاه پرداخت داده است. حساب نگه می‌دارد، چند وقت دیگر احتمالا می‌خواهد سود بانکی و وام بدهد. در گذر زمان، مفهوم بانک مرکزی تغییر کرد. امروز، بانک مرکزی تصمیمی می‌گیرد که به ضرر بانک‌ها و حتی به ضرر اقتصاد است. چون به حاکمیت وصل شده است. اگر حاکمیت رفتار پوپولیستی داشته باشد، تصمیمات عام‌گرایانه را به فضای بانکی تحمیل می‌کند. در اینجا بانک مرکزی از رگولاتوری به سوی حاکم شدن می‌رود. دولت هم وظیفه رگولاتوری دارد، نه حکومت کردن. چیزی که به نام ابزار قدرت نام می‌بریم، به هیچ وجه نباید در اختیار دولت باشد. باید در اختیار اقتصاد باشد. اقتصاد قوی پشتوانه پول است، نه محل ضرب سکه و چاپ اسکناس که متاسفانه در اختیار دولت است. دولتمردان هیچگاه تصمیم‌گیران خوب و بازیگران جدی برای اقتصاد نبوده و نیستند. آن‌ها از رگولاتوری به بازیگران جدی اقتصاد ایران تبدیل شدند. در ۴۰ سال گذشته و پس از انقلاب می‌بینید که وقتی صنایع ملی می‌شوند، دولت به اقتصاد ورود می‌کند و عملا رقیب مردم می‌شود. قدرت هم در دست اوست و حکایت خودگویی و خود خندی می‌شود. خودش تصمیم می‌گیرد، شرکت‌های دولتی منتفع می‌شوند، مردم و بخش خصوصی دچار ضررهای سنگین می‌شوند. کما اینکه در سال‌های گذشته سر افزایش قیمت ارز، تصمیم‌های گمرکی و موارد متعدد مشکلاتی ناشی از قدرت دولت دیده می‌شود. ابتدا باید مفهوم دولت و حاکمیت را درست کنیم. دولت نباید آنچنان نگران موضوع پول باشد. برخی از وظایف ذاتی حاکمیت تامین امنیت و کمک به مردم برای رونق کسب‌وکارشان است. ما هر چهارسال یک بار رای می‌دهیم و رییس‌جمهوری انتخاب می‌کنیم. مگر معنای جمهوری، حاکمیت مردم بر مردم نیست؟ ما فردی را انتخاب می‌کنیم تا در آن جایگاه به جای ما تصمیم بگیرد. وظیفه رییس‌جمهوری تصمیم گرفتن و اجرا کردن است. وظیفه قوه مقننه تصویب قوانین است. آن‌ها باید تحقیق کنند تا بدانند چه قانونی برای کشور مناسب است، سپس تصمیم بگیرند. تصور کنید قبلا امکان مشارکت مردم فراهم نبود. الان مردم هر زمان و برای هر تصمیمی مشارکت کنند. بلاک‌چین کمک می‌کند که مشارکت مردم در تصمیمات، ساده‌تر شود.

 

یک مشارکت تمام وقت؟

نه لزوما. هر کس که علاقه‌مند بود. الان در بخش‌هایی از دولت و مجلس، پشت درهای بسته تصمیماتی می‌گیرند که ذی‌نفعان، یعنی مردم در آن تصمیم هیچ دخالتی ندارند و حتی افراد تصمیم‌گیر، تجربه‌ای در این‌باره ندارند. ولی آیا نمی‌توانستند تجربه کسب کنند؟ شاید به این دلیل که ما هنوز به آن مرحله از رشد فناوری نرسیده بودیم که این امر ممکن شود.

 

اینطور که من فهمیدم، شما می‌گویید با یک نگاه واقعی به مفاهیم حکمرانی، حاکمیت، دولت و جامعه، بلاک‌چین در خدمت وظایفی است که ما به عنوان دولت و رگولاتور باید انجام دهیم.

بلاک‌چین می‌تواند به تسهیل همه تصمیم‌گیری‌ها و اجرای آن‌ها کمک کند.

 

پیش از بیت‌کوین، حتی در دهه ۹۰ ارز دیجیتالی داشتیم. صنعت بانکداری نسبت به حیطه کاری خود بسیار حساس و حتی حسود است. اجازه نمی‌دهد کسی به این صنعت وارد شود و تغییر جدی انجام دهد. ارزهای دیجیتالی هنگامی که وارد این صنعت شدند، بر مبنای تمرکزگرایی در صنعت بانکداری بودند تا تمام تراکنش‌ها را پشتیبانی کنند. سپس مشکلاتی مانند هک شدن، اتک، دوباره خرج کردن پول و غیره برای آن‌ها پیش آمد و شکایاتی هم شد.

 

برگردیم به وضع موجود. می‌خواهیم درباره چیزی که الان هستیم، صحبت کنیم. اگر بخواهیم در ایران از این فناوری محروم نشویم، چه تغییراتی باید رخ دهد؟ همین الان درباره ارزرمزها که نخستین محصول بلاک‌چین است، گفته‌اند که تا اطلاع ثانوی ممنوع است. این نهادی است که سال‌ها برای ما تصمیم گرفته و الان نمی‌توانیم درباره یک موضوع خاص بگوییم که آن را استثنا کند. چه تغییراتی در این نظام رگولاتوری که خود از پیش دچار تغییرات شده، باید رخ دهد تا از این تکنولوژی که به نظر می‌رسد در آینده خیلی چیزها بر مبنای آن خواهد بود، محروم نشویم و عقب نمانیم؟

سازمان‌های رگولاتور مانند بانک مرکزی نیازمند تغییرات جدی در تصمیم‌گیری‌ها هستند. گفتم که بانک مرکزی از رگولاتوری به یک بازیگر جدی تبدیل شده است. این امر بر کسی پنهان نیست که بانک مرکزی فروشنده ارز و سکه است. به جای اینکه کاری کند تا رفتارهای پولی و مالی درست شوند، خودش ارز و سکه می‎فروشد و خودش هم تصمیم می‌گیرد. طبیعتا چنین نهادی شرایط تصمیم‌گیری در مورد مسائل پولی را ندارد. انگار یکی از بانک‌ها برای بقیه بانک‌ها یا یکی از بازیگران صنعت خودرو برای دیگر بازیگران این صنعت تصمیم بگیرد. به نفع خودش تصمیم می‌گیرد یا به نفع همه؟ پس در گام نخست این فضا در دولت و حاکمیت باید شکسته شود. دوم اینکه ما گمان کردیم که می‌توانیم خود را تافته جدا بافته از جهان کنیم. در صورتی که مردم ایران علاقه زیادی به فناوری و علم دارند و این در طول تاریخ در مردم نهادینه شده است. ساختار ژئوپولتیک کشور ما به گونه‌ای نیست که درها را به روی جهان ببندیم و در یک پستو هرکاری خواستیم، انجام دهیم. از طرفی ما نباید تنها فناوری بلاک‌چین را ببینیم. امروز فناوری‌هایی چون هوش مصنوعی، اینترنت اشیا و فناوری داده‌های عظیم هم در حال گسترش هستند. این هجوم، همه‌جانبه است و امکان مقاومت در برابر آن نیست. ما نمی‌توانیم بگوییم که بلاک‌چین را نمی‌خواهیم ولی IOT را می‌خواهیم. اساسا IOT برای اینکه بتواند جلوی حملات فضای سایبری را بگیرد، باید برمبنای بلاکچین تراکنش‌ها را انجام دهد. مانند گذشته نمی‌توانیم IOT بیاوریم و آن را به روشن و خاموش کردن یا ریموت روشنایی محدود کنیم. در صورتی که دیوایس‌ها باید بتوانند با هم صحبت کنند، هوش مصنوعی بر آن‌ها حاکم باشد و بتوانند با هم تراکنش انجام دهند. اگر قرار است حداقل ۵۰ میلیارد شی اینترنت اشیا تا سال‌های ۲۰۲۰ یا ۲۰۲۵ در دنیا وجود داشته باشد، نمی‌شود که تراکنش‌ها را روی اینترنت بانک یا موبایل بانک و تک‌به‌تک انجام داد. این‌ها باید بتوانند با هم کار تراکنشی انجام دهند. پس درحال حاضر، بجز ارز رمزنگاری شده هیچ راه حلی برای چنین تراکنش‌هایی وجود ندارد. برای هوش مصنوعی هم چنین است. اگر هوش مصنوعی بخواهد بطور جدی به این فضا وارد شود، باید بتواند در حیطه اختیاراتی که در نرم‎افزار برای آن تعریف شده، تراکنش مالی انجام دهد. راه‌حل دیگری هم ندارد. نمی‌توانیم به هوش مصنوعی بگوییم برو پشت باجه بانک یا با پوز تراکنش انجام بده! رشد فناوری بجز این راهکاری برای ما نگذاشته است. خودروهای هوشمند در راه هستند و باید بتوانند تصمیم بگیرند. وقتی یک خودروی هوشمند به عنوان تاکسی استفاده شد، می‌خواهیم بگوییم از مردم اسکناس بگیر؟! یا یک نفر را بگذاریم که این کار انجام شود؟ این فضای همه‌جانبه فناوری است که به یک سمت می‌رود و ما مجبوریم با آن حرکت کنیم. بهتر است خودمان را گول نزنیم. نه می‌توانیم از بلاک‌چین صرفنظر کنیم، نه از ارزهای رمزنگاری شده. اگر بانک مرکزی فروشنده ارز است، ارزهای رمزنگاری شده را رقیب خود می‌داند. ولی حاکمیت و بانک مرکزی باید به وظیفه ذاتی خود یعنی رگولاتوری برگردد. این سیل بنیان‎کن خواهد آمد و با یک سد کوچک نمی‌توان جلوی آن را گرفت. باید کشتی بسازیم و سوار بر این موج شویم، به اهداف عالی برسیم و کشوری پیشرفته و دانش‌بنیان داشته باشیم. اگر نه، در اثر سیل از بین می‌رویم.

 

شاید این بدشانسی بلاک‌چین برای ما بود که با ارزرمز به ایران آمد. معمولا بازار ارز در ایران شفاف نیست و همیشه دردسرها و دلالی‌هایی در آن هست. به گفته شما بازیگرانی در آن هستند که نباید باشند و مفهوم بلاک‌چین با کریپتوکارنسی و بیت‌کوین مترادف شد. خیلی‌ها هنوز به بلاک‌چین، بیت‌کوین می‌گویند. درحالی که بلاک‌چین یک تکنولوژی و بیت‌کوین محصول است. آیا در آینده کوتاه مدت بلاک‌چین، کماکان بیت‌کوین و ارزرمزها به عنوان محصول پیشرو دست بالا را خواهند داشت یا محصولات دیگر هم خواهند آمد؟

فناوری بلاک‌چین حتما رقبایی دارد که همیشه مفهوم سابق آن را بهبود می‌دهند. ما نباید در فناوری بلاک‌چین متوقف شویم. فناوری‌های دیگری هستند که برای بهبود فناوری می‌آیند. فناوری هیچگاه در یک نقطه متوقف نمی‌شود. نمی‌توانیم بگوییم فناوری بلاک‌چین تا ابد وجود دارد. این یک شیوه خوب دیتانویسی رمزنگاری‌شده است. هدف ما هم تصمیم‌گیری غیرمتمرکز است. شاید در آینده روش‌های جدیدتری بیایند که مفهوم پشت آن را بهتر انجام دهند. در ارزهای رمزنگاری‌شده، در حال حاضر رقیب خاصی نیست و پیش‌بینی می‌کنم که حداقل تا ۱۰ سال آینده اتفاق دیگری نخواهد افتاد. ممکن است مانند بلاک‌چین، ارزهای رمزنگاری شده بهبود یابند. سرعت تراکنش‌ها بالاتر رود یا شرایط برای ارزهای رمزنگاری شده ضعیف، بهتر شود. یا حتی چک و تایید اینکه این ارز فیک است یا واقعی، تسهیل شود و بهبود یابد. ولی الان به نظر می‌رسد ارزهای رمزنگاری شده برای تراکنش‌های آتی جای پول متمرکز را خواهند گرفت و این اجتناب‌ناپذیر است. بلاک‌چین، هر صنعت متمرکزی را تحت تاثیر قرار می‌دهد و دنیا هم خود را با این فناوری تطبیق می‌دهد. فرض کنید صنایع غذایی ما محصولات خود را صادر می‌کند. بلاک‌چین شفاف می‌کند که محصول کجا بوده، در چه مسیری و چگونه به دست واردکننده یا خریدار رسیده است. یعنی ردیابی کالا بی‌آنکه کسی بتواند تقلب کند. متاسفانه در کشور دیده شده که تاریخ مصرف روی محصول را پاک می‌کنند و تاریخ جدید برای آن می‌زنند. ردیابی محصول باعث می‌شود که قاچاق اتفاق نیفتد، محصولات فیک وارد نشوند، تخلف نشود و ثبت کالا در بلاک‌چین کمک می‌کند که بدانید آیا آن محصول و تاریخ مصرف آن واقعی هستند. اگر محصول خراب شده، ردیابی آن را چک کنید و بدانید که در کجا آسیب دیده است. مثلا اتحادیه اروپا یا کشورهای حوزه خلیج فارس یکی از مقاصد صادرات ما هستند. اگر آن‌ها بخواهند با کمک این فناوری امنیت غذایی و امنیت خاطر جامعه خود را در برابر محصولات فیک بالا ببرند و ما به این موضوع فکر نکرده باشیم، باز هم می‌توانیم محصول صادر کنیم؟ در سال گذشته، حملات زیادی روی سیستم بانکی ما رخ داد. راهکار ما چیست؟ می‌خواهیم آی‌پی‌های جهانی را ببندیم تا هیچ تراکنش بین‌المللی نداشته باشیم؟ این‌ها بخشی از کاربردهای بلاک‌چین است. این صنعت می‌تواند کل فضا را تحت تاثیر قرار دهد. ما باید این فناوری را بپذیریم، بیاموزیم، سوار بر آن شویم و اگر نیاز به فناوری بهتر بود، ما هم تولیدکننده فناوری باشیم و صنعت خود را بهبود دهیم. مثلا صنعت ما از هزینه‌های بالا و وجود واسطه‌هایی که خون تولیدکننده را در شیشه کرده‌اند، رنج می‌برد. بلاک‌چین همین‌ها را حذف می‌کند. کمک می‌کند محصول ساده‌تر و کیفی‌تر به دست مشتری برسد و نگرانی‌ها کمتر شود. کالا چند دست جابجا نمی‌شود تا با قیمت غیرواقعی به مشتری برسد. در اینجا واسطه‌ها باید نگران باشند. اگر دولت واقعا به فکر مردم است، نباید نگران فناوری بلاک‌چین باشد. بلاک‌چین کمک می‌کند تا ما بهتر زندگی کنیم.

 

امروز، بانک مرکزی تصمیمی می‌گیرد که به ضرر بانک‌ها و حتی به ضرر اقتصاد است. چون به حاکمیت وصل شده است. اگر حاکمیت رفتار پوپولیستی داشته باشد، تصمیمات عام‌گرایانه را به فضای بانکی تحمیل می‌کند. در اینجا بانک مرکزی از رگولاتوری به سوی حاکم شدن می‌رود. دولت هم وظیفه رگولاتوری دارد، نه حکومت کردن.

 

الان نسبت ایران و بلاک‌چین چیست و در چه مرحله‌ای با هم هستند؟ در مرحله انکار است یا پذیرش یا مزه‌مزه کردن؟ منظورم از ایران همه ایران است. مردم، دولت، رگولاتور، بازیگرها و غیره. از دید کلی بلاک‌چین در ایران چه وضعیتی دارد؟

الان در کشور ما، بلاک‌چین در بخش بانکی اندکی جدی گرفته شده است. البته نه خیلی زیاد. فضا بیشتر فضای هایپ است. برخی فکر می‌کنند بلاک‌چین یک چوب جادو است که می‌توانند به صنعت خود بزنند و یک رشد شگفت‌انگیز داشته باشند. برخی از افراد واقع‌گرا، وارد آزمون این فناوری شده‌اند. من تاکنون از کسی انکار ندیدم و کسی نگفته که این فناوری مناسب نیست. حتی از افرادی در حاکمیت که ممکن است نگران فضای حاکمیتی خود باشند، چنین چیزی نشنیدم. در مورد ارزهای رمزنگاری شده، متاسفانه بانک مرکزی که در حاکمیت متولی این موضوع است، به ورطه انکار افتاده است.

 

چه اتفاقی باید در این حوزه بیفتد؟ اگر ما یک ارز رمزنگاری شده ایرانی داشته باشیم، مشکل حل می‌شود؟ یا باید یک ICO ایرانی شکل بگیرد؟

نه لزوما. شاید حتی یک ICO ایرانی شکل بگیرد، این فضا بدتر و نگرانی‌ها درباره آن بیشتر شود. ضمن عذرخواهی فراوان از ایرانیان و حاکمیت، متاسفانه عقلانیت حکومت ما رابطه مستقیم با تحریم‌ها و مشکلات کشور دارد. هرچه تحریم‌ها شدیدتر شد، عقلانیت بیشتر شد. درصورتی که باید برعکس باشد و ما پیش از تحریم به فکر می‌افتادیم. زودتر پیش‌بینی می‌کردیم که شاید ترامپ برجام را برهم بزند. حتی اگر برجام چنین نمی‌شد، پیش‌بینی می‌کردیم که در این فضا از ارزهای رمزنگاری شده به بهترین نحو استفاده کنیم. ولی متاسفانه عقلانیت در حکومت رابطه مستقیم با فشارها و تحریم‌ها دارد. با قیمت نفت هم رابطه معکوس دارد. هرچه قیمت نفت بالاتر می‌رود، عقلانیت کمتر می‌شود. به نظر می‌رسد که ما در حکومت خیلی درگیر حال خودمان هستیم. حاکمیت ما هرچه بیشتر پول به دست می‌آورد، کمتر فکر می‌کند که باید با این پول چه کند.

 

پس شما چاره را در پذیرش و تغییر دیدگاه می‌دانید. از سوی اکوسیستم فناوری کاری ساخته نیست!

چرا! ما به عنوان کسانی که در این فضا فعال هستیم، وظیفه توجیه کردن، آشنا کردن و آموزش دادن آن‌ها را داریم. ساکت نمی‌مانیم تا ببینیم عقلانیتی بر دولت حاکم می‌شود یا نه. ما می‌کوشیم تا فشار از پایین چانه‌زنی از بالا اتفاق بیفتد. بهترین حالت این است که عقلانیت مستقل از فشارها و قیمت نفت به حاکمیت برگردد.

 

فضا بیشتر فضای هایپ است. برخی فکر می‌کنند بلاک‌چین یک چوب جادو است که می‌توانند به صنعت خود بزنند و یک رشد شگفت‌انگیز داشته باشند. برخی از افراد واقع‌گرا، وارد آزمون این فناوری شده‌اند. من تاکنون از کسی انکار ندیدم و کسی نگفته که این فناوری مناسب نیست.

 

یک نکته مهم این است که در ایران مسئولان با آمارها رابطه بهتری دارند. مثلا تا یک سال پیش همه می‌خواستند تاکسی‌های اینترنتی را جمع کنند، ناگهان آمار رسید یک میلیون راننده از این برنامه‌ها درآمد دارند، بلافاصله دست اسنپ و دیگر تاکسی‌های آنلاین باز گذاشته شد. الان آماری از بازار بلاک‌چین در جهان داریم؟ چند استارتاپ در این زمینه داریم. آیا در جهان، سهمی از بازار فناوری بلاک‌چین تبدیل به اقتصاد واقعی شده است؟

طبق آمارها، تنها در سال ۲۰۱۷ حدود ۲۶ هزار اپلیکیشن مبتنی بر بلاک‌چین نوشته شد که عمدتا در حوزه بانکی بودند و البته بیش از ۹۰ درصد آن‌ها از بین رفتند. فضای جهانی تلاش بسیاری برای رشد این حوزه می‌کند. پیش‌بینی می‌شود در سال ۲۰۳۰ کل حجم بازار بلاک‌چین به ۳٫۵(سه و نیم) تریلیون دلار برسد. در سال‌های ۲۰۱۷ تا حدود ۲۰۲۰ رشد ۱۲۰درصدی را برای این فناوری پیش‌بینی کرده‌اند. هایپ سایکل یک فضای نوآورانه و رو به رشد به قله می‌رسد و از آن قله که هایپ و حباب اصلی است، شروع به سقوط می‌کند. نهایتا فضا رئال شده و منحنی فناوری وارد فلات پروداکتیویتی یا جریان واقعی‌تری می‌شود. الان بلاک‌چین در جهان از قله هایپ خارج شده و درحال افول و واقعی شدن است. ما در کشور هنوز به هایپ نرسیدیم و درحال آزمون و آموزش هستیم. احتمالا پس از آن تبدیل به حباب می‌شود و سپس سقوط می‌کند به فضای واقعی و در آن زمان است که صنایع مولد می‌شوند. پس بلاک‌چین در جهان در نقطه واقعی و در ایران در نقطه سربالایی است. یکی از شهرهای چین که اگر اشتباه نکنم دفتر مرکزی علی بابا در آن شهر مستقر است، برای یک سال، یک میلیارد دلار به تحقیق و توسعه فناوری بلاک‌چین اختصاص داده است. از این مبلغ حدود ۳۵۰ تا ۴۵۰ میلیون دلار را دولت مرکزی چین تضمین می‌کند. دقت کنید! تنها یک شهر، یک میلیارد دلار که دولت مرکزی ۳۵ تا ۴۵ درصد آن را تضمین کرده است. سرمایه‌گذاری‌ها در این زمینه رشد نجومی داشته است.

 

در مورد ایران هم آماری دارید؟ در ایران هنوز اپلیکیشن جدی در این زمینه نداریم. گفتید برخی در این زمینه کار می‌کنند. فکر می‌کنید نخستین محصولات چه زمانی بیرون می‌آیند؟ اگر خبری هم در این زمینه هست به ما بگویید.

در زمینه کریپتوکارنسی محصولات زیادی بیرون آمده است. با مشکلی که بانک مرکزی برای بسیاری از این پلتفرم‌ها درست کرد، بسیاری از آن‌ها یا فیلتر شدند یا فعالیت را کند کردند. برخی هم به سمت فضای شبه‌زیرزمینی رفتند. در زمینه بلاک‌چین فکر می‌کنم نخستین محصولات به‌ویژه در فضای بانکی تا آخر سال بیرون می‌آیند. در سال‌های آینده هم صنایع بطور جدی خود را با این فضا تطبیق خواهند داد.

 

اگر هوش مصنوعی بخواهد بطور جدی به این فضا وارد شود، باید بتواند در حیطه اختیاراتی که در نرم‎افزار برای آن تعریف شده، تراکنش مالی انجام دهد. راه‌حل دیگری هم ندارد. نمی‌توانیم به هوش مصنوعی بگوییم برو پشت باجه بانک یا با پوز تراکنش انجام بده!

 

الان چه کسانی باید وارد گود شوند و روی بلاک‌چین کار کنند؟ بلاک‌چین بخاطر ارز رمزها به فین‌تک و مباحث مالی پیوند خورد و همه می‌گویند که نهادهای مالی روی آن کار کنند تا ببینیم به کجا می‌رسد. برخی می‌گویند بلاک‌چین وب آینده است و دامن همه را می‌گیرد. از پیام‌رسان گرفته تا حمل‌ونقل و خرده‌فروشی! برخی دیگر آن را یک بخش خاص می‌بینند و می‌گویند مالی‌ها باید در آن سرمایه‌گذاری کنند. پیشنهاد شما چیست؟ آیا درحال حاضر دانشگاه باید روی آن کار کند؟ یا استارتاپ‌های بزرگ هم وارد میدان شوند؟

تجربه نشان داده که با تاخیر چهار پنج ساله فناوری‌ها به ایران هم می‌آیند. این فاصله را باید جدی گرفت. در این چهار پنج سال صنایع باید روی تحقیق و توسعه و تولید محصولات مبتنی بر بلاک‌چین فکر کنند. دوباره تاکید می‌کنم که بلاک‌چین چوب جادو نیست که آن را بر صنعت بزنیم و رشد چشمگیر داشته باشد. صادرکنندگان و تولیدکنندگان باید روند صنایع در جهان را رصد و پیش‌بینی کنند تا بدانند بلاک‌چین در چه زمینه‌هایی آن‌ها را تحت تاثیر قرار خواهد داد. از الان روی محصولات مرتبط کار کنند و با شرکت‌های فناوری اطلاعات همکاری داشته باشند تا به آن‌ها کمک و صادرات آن‌ها تسهیل شود. بخش مالی نگاه خیلی جدی به آن دارد. همانگونه که در سال ۲۰۱۰ بیت‌کوین هایپ جدی داشت، در سال ۲۰۱۷ بلاک‌چین هایپ جدی‌تری یافت. اگر امروز صنعت مالی ما جدی به آن فکر می‌کند، صنایع دیگر هفت سال دیگر باید نگران باشند. البته این یک مقایسه خیلی ساده است. نخستین جایی که تحت تاثیر قرار می‌گیرد، صنایع رو به بیرون هستند. همچنین صنایعی که بیرون روی آن‌ها تاثیر جدی‌تر دارد. مثلا صنعت خودروسازی باید نگران باشد. نمی‌توانیم واردات خودرو را ممنوع کنیم. خودرو هوشمند حتما به کشور خواهد آمد و کسی از آن فرار نمی‌کند. IOT هم می‌آید و یکی از نگرانی‌های جدی درباره آن امنیت اطلاعات و کنترل دیوایس‌های IOT است. هک و اتک از طریق دیوایس و امنیت یکی از بالاترین نگرانی‌ها در جهان است. بلاک‌چین این مشکلات را برطرف می‌کند. پس در اینده دیوایس‌هایی به کشور می‌آیند که پروتکل آن‌ها مبتنی بر بلاک‌چین خواهد بود. یکی از صنایع پیشرو در جهان، صنایع نظامی هستند. صنایع نظامی ما باید از همین حالا بطور جدی روی این موضوع کار کنند. صنایعی چون مخابرات و الکامپ که نقطه تماس با صنایع بیرونی مانند رومینگ دارند باید خیلی زود دست بکار شوند. منتظر نباشند که بعدها مصرف‌کننده فناوری شویم و خودمان هیچ کاری نتوانیم انجام دهیم. پس صنایع صادراتی، صنایعی که نگران هستند فناوری وارد شود و در رقابت داخلی شکست بخورند، همچنین صنایعی که تاچ‌پوینت با بیرون دارند مانند مخابرات، خیلی سریع باید به این فضا وارد شوند و تحقیق و توسعه را در این زمینه آغاز کنند. روی تولید محصولات مرتبط با این موضوع هم کار کنند.

 

مثلا اتحادیه اروپا یا کشورهای حوزه خلیج فارس یکی از مقاصد صادرات ما هستند. اگر آن‌ها بخواهند با کمک این فناوری امنیت غذایی و امنیت خاطر جامعه خود را در برابر محصولات فیک بالا ببرند و ما به این موضوع فکر نکرده باشیم، باز هم می‌توانیم محصول صادر کنیم؟

 

می‌توانید از استارتاپ‌های مهم مبتنی بر بلاک‌چین در دنیا نام ببرید؟

باعث تاسف است که بگویم در منطقه خاورمیانه از این فضا بطور جدی عقب هستیم و متاسفانه کشور پیشرو در این فضا رژیم اشغالگر اسراییل است. تاسف من برای خودمان است. چون آن‌ها وظیفه دارند برای پیشرفت خودشان تلاش کنند. ما بجای نگرانی از پیشرفت دیگران، باید برای پسرفت خودمان نگران باشیم. آن‌ها خیلی جدی روی این فضا سرمایه‌گذاری کردند و استارتاپ‌های زیادی از این کشور بیرون می‌آید. برخی از نام‌های مشهور جهان ریشه در این کشور دارند. پیش از نام بردن از استارتاپ‌ها، ترجیح می‌دهم از صنایع نام ببرم. ترید فاینانسینگ تامین مالی تجاری یا به تعبیری ال‌سی باز کردن و خریدهای جهانی به سرعت تحت تاثیر بلاک‌چین قرار خواهد گرفت. یکی از این استارتاپ‌های این حوزه، ویف است. در حوزه تراکنش‌های بانکی و بین‌المللی، ریپل هم یک پلتفرم جدی است و بانک‌های جهانی به‌ویژه بانک‌های اروپایی آن را پذیرفته‌اند. در فضای ثبت ارزش، مثلا ملک یا زمین دارید و می‌خواهید آن را ثبت کنید. ممکن است همه بر مبنای قراردادهای هوشمند فعالیت کنند. چون مفهومی است که شامل بسیاری از این موارد می‌شود. ثبت ارزش ما مانند ثبت زمین،  متمرکز است. اداره ثبت یک سند تک برگی می‌دهد و اگر سرورها هک شوند، معضل‌آفرین می‌شود. بسیاری از معضلات ما مانند دعواهای ملکی سر این است که سازنده، ملک را به چند نفر فروخته است. فکتون هم استارتاپی است که ثبت زمین روی بلاک‌چین را انجام می‌دهد تا در جهان قابل عرضه باشد. وقتی دیتا روی بلاک‌چین ثبت می‌شود، به سادگی در دنیا قابل عرضه است. در حوزه معاملات بورس، اگر اشتباه نکنم نزدک روی  استارتاپ بلاک‌چینی چِین سرمایه‌گذاری کرده تا معاملات بورس شفاف‌تر شود و نیاز به تالار مبادلات نباشد و دارایی‌ها به صورت دیجیتالی ثبت و به راحتی ردوبدل شوند.

 

از سرمایه‌گذاری در این حوزه بگویید. چه کسانی باید ورود کنند، چه میزان سرمایه‌گذاری نیاز است؟ آیا VCهایی که هستند می‌توانند ورود کنند یا نیاز به VCهای ویژه‌ای برای این فضا وجود دارد؟

VCهایی که در حوزه فین‌تک فعالیت می‌کنند، می‌توانند وارد این فضا شوند. جا دارد یک سیستم سرمایه‌گذاری خطرپذیر خاص این حوزه که صبورتر باشد، ایجاد شود. نیاز به سرمایه‌گذاری در این فضا جدی است. ولی متاسفانه فرصت‌هایی را هم از دست دادیم. سه سال پیش کل سرمایه‌گذاری در بلاک‌چین و کریپتوکارنسی زیر یک میلیارد دلار در سراسر جهان بود. الان در هر فصل چند میلیارد دلار فقط در زمینه کریپتوکارنسی سرمایه‌گذاری می‌شود. یعنی هر سه چهار ماه چند میلیارد دلار! در ایران، فاندهای دولتی و شبه‌دولتی به دانشگاه‌ها کمک کنند تا این فضا بطور واقعی شکل بگیرد. نه اینکه پول‌های بلاعوض به استادانی داده شود که آن را خرج کنند و بجز چند مقاله و پایان‌نامه چیزی از آن بیرون نیاید. کاری کنیم که دانشگاه‌ها تبدیل به دانشگاه کارآفرین شوند و سرمایه‌گذاری‌های دولتی که شامل گرنت و پول‌های بلاعوض به فضای دانشگاهی تعبیر می‌شود، هدفمند انجام شود تا دانشگاه یک مساله واقعی در فضای جامعه را حل کند.

 

این فضای همه‌جانبه فناوری است که به یک سمت می‌رود و ما مجبوریم با آن حرکت کنیم. بهتر است خودمان را گول نزنیم. نه می‌توانیم از بلاک‌چین صرفنظر کنیم، نه از ارزهای رمزنگاری شده. اگر بانک مرکزی فروشنده ارز است، ارزهای رمزنگاری شده را رقیب خود می‌داند. ولی حاکمیت و بانک مرکزی باید به وظیفه ذاتی خود یعنی رگولاتوری برگردد. این سیل بنیان‎کن خواهد آمد و با یک سد کوچک نمی‌توان جلوی آن را گرفت. باید کشتی بسازیم و سوار بر این موج شویم.

 

خود شما در خانه نوآوری روی این حوزه چه فعالیت خاصی می‌کنید؟

ما روی فناوری بلاک‌چین و محصول کار می‌کنیم و به دنبال توسعه پلتفرمی هستیم تا مشکلات فضای مالی و بانکی را حل کند یا وضعیت آن‌ها را بهبود بخشد. چهار هفته پیش بلاک‌چین لب را اعلام عمومی کردیم. به عنوان یک آزمایشگاه نوآوری که تنها بر بلاک‌چین متمرکز است، هم از استارتاپ‌های این حوزه حمایت کنیم و هم مساله‌های واقعی صنعت را در اینجا مطرح کنیم تا کسانی که در این فضا کار می‌کنند، راه‌حل‌های مبتنی بر بلاک‌چین ارائه دهند. از بلاک‌چین لب هم می‌تواند استارتاپ‌هایی بیرون آید و تبدیل به کسب‌وکارهای بسیار جدی شوند. کار آموزش و فرهنگسازی را در این آزمایشگاه پیش‌بینی کرده‌ایم. در کنار آزمایشگاه نوآوری و زنجیره بلوک، کافه بلاک‌چین را داریم که رویداد دورهمی‌های این حوزه را برگزار می‌کند و کسانی که به این فضا علاقه‌مند را دور هم جمع می‌کند و درباره مسائل روز مانند کریپتوکارنسییا ارز‌های رمزنگاری شده و صنایع مختلف صحبت می‌کنیم. در واقع می‌کوشیم با هم‌افزایی بازیگران مختلف، همکاری‌هایی را شکل دهیم که منجر به ایجاد کسب‌وکارهای موفق در کشور شود و بتوانیم استارتاپ‌های موفقی در حوزه بلاک‌چین در خاورمیانه و حتی در دنیا داشته باشیم.

 

کمی از تحلیل خودتان از اکوسیستم استارتاپی بگویید؟ چه استارتاپ‌هایی را موفق‌تر می‌دانید؟

استارتاپی که خودم در آن هستم، یعنی ابرآروان را خیلی دوست دارم و خودم رییس هیات مدیره آن هستم. تیم فوق‌العاده‌ای دارد. استارتاپ‌های ۳D FAST را هم خیلی دوست دارم و فکر می‌کنم می‌توانند در خاورمیانه و در حوزه چاپ سه‌بعدی حرف زیادی داشته باشند. تیم‌ بسیار پرتلاشی دارند. من استارتاپ‌هایی که تیم‌های پرتلاش دارند را بیشتر می‌پسندم. چون تیم را بسیار مهم می‌دانم. در حوزه IOT لینکپ را ترجیح می‌دهم. در حوزه حمل‌ونقل، بیشتر آن‌ها را بیزینس‌کپی می‌دانم تا استارتاپ. با این‌حال در میان آن‌ها الوپیک از همه بهتر است چراکه با فاند کمتر و تلاش بیشتر وارد بازار شد و جدیت خود را نشان داد. در حوزه رباتیک، استارتاپ خودمان یعنی پراسیس را که ربات اسکلت بیرونی می‌سازد را بیشتر دوست دارم. زیرا یک مساله واقعی را حل می‌کند. در حوزه بیگ‌‌دیتا استارتاپ نولاتک خیلی خوش آتیه است. در حوزه سلامت استارتاپ درمانه و در حوزه کرادفاندینگ، استارتاپ فاندوران و مهربانه خوب هستند. از دونیت خبر ندارم و امیدوارم حالش خوب باشند. در حوزه کرادفاندینگ اکویتی فکر می‌کنم کارن‌کراد سرعت رشد بهتری داشت و امیدوارم موفق باشد. در حوزه پرداخت، زرین‌پال خوب عمل کرده است و می‌تواند موثر باشد. برخی هایپ هستند و از فضای استارتاپی خارج شدند و می‌توانیم آن‌ها را جزو کسب‌وکارهای بالغ در نظر بگیریم. در استارتاپ‌های حوزه کریپتوکارنسی هم ترجیح می‌دهم که نام نبرم. در مجموع برای همه استارتاپ‌های ایرانی آرزوی موفقیت دارم چون کار سختی در پیش دارند.

اخبار پرس : سرمربی تیم ملی فوتبال کرواسی اعتقاد دارد که تیم او در فینال جام جهانی ۲۰۱۸ عملکرد بهتری نسبت به فرانسه داشته است.

شاید پیش از شروع جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه کمتر کسی فکر می‌کرد که کرواسی بتواند چهره یک مدعی قهرمانی را از خود نشان داد. تیمی که مرحله به مرحله بالا آمد، اما در فینال مقابل فرانسه شکست خورد.

دالیچ در روسیه پس از فینال درباره اینکه تیم بسیار خوبی ساخته بود که می‌توانست قهرمان شود و این جای تبریک دارد، گفت: خیلی خوشحالم که چنین تیمی دارم. به خودمان افتخار می‌کنیم، چون در بازی فینال مقابل فرانسه هم بسیار عالی بازی کردیم و در طول جام جهانی هم بهترین تیم را داشتیم.

وی با اشاره به شکست ۴ بر ۲ مقابل فرانسه در بازی فینال، افزود: درست است که ما در فینال شکست خوردیم، اما من از عملکرد تیمم راضی هستم. این یک جام جهانی فوق‌العاده برای ما بود که بازی به بازی پیش رفتیم تا به فینال برسیم. در فینال هم ما تیم بهتری بودیم و این حس ماست. این فوتبال است و ما در فینالی سخت هم دو گل زدیم که این کار هم آسان نیست.

سرمربی موفق تیم ملی کرواسی در پاسخ به این سؤال که شنیده‌ایم برای مربیگری به ایران می‌آید پاسخ روشنی نداد و به موضوع دیگری پرداخت و گفت: برانکو دوست خوب من است که امیدوارم بتواند تیمش را قهرمان لیگ قهرمانان آسیا کند.



بالا رفتن تصاعدی شمار آرای مردمی به شرکتکنندگان در مسابقه «خندانندهشو۲» در همین چهار شب آغازین مرحله اول، حکایت از جدی گرفتن این رقابت از سوی مخاطبان دارد. البته در این فصل، کوچک کردن و به طنز کشیدن برخی اصول اخلاقی، اجتماعی، سیاسی یا قومیتی که در شمار خط قرمزهای فرهنگی ما هستند، به ظرافت همچنان حضوری فعال دارد که باید بیشتر روی حفظ حرمتها دقت کنند. به سبک کمدی ۱۸ رقیب متفاوت خندانندهشو۲ نگاهی میاندازیم. این گزارش را در این صفحه و صفحه ۴ بخوانید.

گروه مرگ: مربی، رامبد جوان

ساره رشیدی: زبلترین بانوی کمدین

رشیدی همچون برخی از رقبای خود از توان فرهنگ بومی شهرش، شیراز به نفع کمدی خود بهره برد. او با تعریف چند تیپ از بانوان خانهدار به ظاهر ساده و بانمک، فرمولهای عملی خوشبختی را به صورت زیرپوستی به مخاطبانی که به جستوجوی آن در همایشها و کلاسها میروند، تذکر میداد. حافظه قوی و جابهجایی تر و فرز میان چند تیپ نمایشی، ویژگی متمایزکننده اولین اجرای ساره رشیدی است. با این وجود، اتکای زیاده از حد به متن و سرعت در انتقال جملات این چند شخصیت خیلی از اوقات اجرا را برای تماشاگر نامفهوم و ملالآور میکرد و از طرفی، دوزِ خنده دادنش اندک و بیشتر شبیه چند سکانس از یک فیلم بود.

محمدجواد رضایی: نماینده خوب روستا

سادگی و بیشیله پیله بودن متن و اجرای «رضایی» روستایی زاده بیشتر از هر عاملی به دل مخاطب مینشست. همین طور نگاه متفاوت وی به لرزش غیرطبیعی دستانش برای محوریت شوخیهایش تحسین برانگیز بود. با اینکه ضعف محسوس در نوع اجرا و کمتر اجتماعی بودن رضایی به حضورش روی صحنه ضربه زده ولی با اجراهای بیشتر میتواند این کمبود را رفع کند.

امیرحسین قیاسی: بچه زرنگ گروه

پیش از هر چیز قیاسی با حفظ ظاهری آرام و در عین استرس داشتن از دیگر رقبای خود روی صحنه این شوی تلویزیونی فاصله گرفت. احساس راحتیای که خوشبختانه برخلاف برخی از دیگر خندانندهها، با زیاد خندیدن خودش، بالا و پایین پریدنهای بی مورد یا بداههپردازی لحظهای در اجرا برای خوش آمدن به مذاق مخاطب اشتباه نگرفت. وی با متنی کم نقص، سبک زندگی و روبهرو شدن با معضل فقر را در محلههای پایین شهر به سخره میگیرد و همزمان درک عمیقش از مسائل اجتماعی و هوش خود را در انتخاب استایل اجرا به نمایش میگذارد؛ خاصه آنجا که با غافلگیری تماشاگر، نه سبکبالی و خوشبختی بلکه گاوصندوقی مملو از بدهی را وجه تمایز پایین و بالاشهریها بیان میکند.

آیت بیغم: کمدی زیرپوستی و فاخر

هماهنگی پوشش، لحن، چهره و متن او با هدف خنداندن، بارزترین خصیصه اجرای اوست. بیغم با به طنز کشیدن تلخی رفتارهای ناهنجار اجتماعی مثل مسخره کردن ظاهر افراد، کمدی فاخر را نشانه میرود و برای موثر واقع شدن این هدف از متنی خوب کمک میگیرد. البته در جاهایی از این داستانپردازی مثل به تصویر کشیدن یک خواب و بخصوص پایانبندی سینماییاش، بیشتر به فیلمهای فانتزی شبیه شده بود تا جایی که بیننده مرز بین واقعیت و خیال را گم میکرد. با دست ساکت کردن غیرارادی صدای خنده تماشاچیان هم از جمله نقطه ضعفهای منحصربهفرد از جنس آیت بیغم بود.

محمدرضا شکوریفرد: بازگشت آرام

یکی از برندگان گروه بازگشت مرحله مقدماتی «خنداننده شو۲» با رأی تماشاگران داخل استودیو دوباره به مسابقه برگشت و با سبک اجرایی آرام و سوژه قرار دادن شکل ارتباطی خاص میان او و دیگر اعضای خانوادهاش بسیار بیشتر از دیگر رقبایش در این گروه جلب توجه کرد و انتخاب شد.

گروه متفاوتها: مربی، اشکان خطیبی

رضا نظری: ذاتا کمدین

لحن، میمیک و فن بیان رضا نظری، همگی خبر از استندآپ کمدینی بانمک ذاتی میداد. محتوای شوخیهای او با موضوع ازدواج بیشتر از دیگران به مرز خط قرمزها تنه میزد و آنها را با شکلی خلاقانه هم به مخاطب میرساند و هم از تیغ سانسور میجست. صورت منعطف، قد بلند، سر بیمو و خندههای بهاصطلاح هندلی به اجرای وی کمک کرد.

سهیل غلامرضاپور: بمب انرژی

فیزیک بدنی درشت و لحن شیرین و متفاوت غلامرضاپور در این فصل از خندانندهشو، ما را در همان نگاه اول به یاد حسین شاهرخنیا از گروه حسن معجونی میاندازد. خندانندهای از دیار گیلان که به قول خودش آمده تا «واترکاند». مانند همه سنگین وزنها، با حال، خوشمزه و پرانرژی هر ماجرایی که تعریف میکند، دلنشین و شنیدنی است. البته کمدی جذاب و پرشوخی او با سوژه قرار دادن جثه مادرش و لهجه محلی شان وقتی نشان از بالا رفتن ظرفیت افراد در مواجهه با کمدی دارد که حریمهای اخلاقی و ادبی را نشکند. درحالی که مخاطب در حین خندیدن به استندآپ غلامرضاپور مدام به خود نهیب میزند؛

«چقدر زیاده روی کرده.»

ایمان خرمی زاده: اجرای دقیق اما کمنمک

خرمیزاده یکی از منظمترین و دقیقترین متنهای اجرا شده را در میان شاگردان گروه خطیبی ارائه میکند. او تلاش کرد در اجرای بیاسترس و با اعتماد به نفس خود، زشتی دروغگویی را در ابعاد فردی و اجتماعی گوشزد کند. اما ای کاش این همه تاکید بر متن خوب با یک اجرای زندهتر و پرهیجانتر همراه میشد. اجرای کم جان، طوطیوار و خالی از احساس و نمک خرمیزاده در شب اول کمتر به چشم آمد، اما در ادامه از او یک گوینده خستهکننده خواهد ساخت.

محمدمتین نصیری: پدیده بعد از این

با اینکه در نگاه اول از این پسر ۱۷ ساله در آستانه ۱۸سالگی، توقع یک اجرای شسته رفته و روی حساب نمیرفت، اما بعد از دیدن استندآپ نصیری به سبک انشا خواندن مدرسهای، شاید به اعتقاد مربیاش اشکان خطیبی، با بالا رفتن او از این مرحله، باید منتظر یک پدیده در استندآپ کمدی خندوانه باشیم. با اینکه واکنش پانتهآ بهرام با این حرف که «شوخیهایت مناسب سن و سالت نیست» به زیادهروی نصیری در انتخاب شوخیهایش اشاره داشت، جوان و خطیبی بهزعم خودشان خواستند از نصیری و همنسلانش دفاع کنند و جوابی منشوریتر دادند: «دیگه همه بچهها در این سن و سال چشم و گوش باز شدهاند!». از طرفی، کمدی با تفکر نصیری در شکل اجرای روی سن خلاقیتی ندارد و مرتبا در اوج شوخی ها، وقفههایی میافتاد که دلیل آنها برای تماشاچی معلوم نبود و به اُفت معنادار ریتم اجرا لطمه وارد میکرد.

مجید مجیدی: مجیدی از نوع استندآپ کمدین

دیگر برنده گروه بازگشت مرحله مقدماتی، مجید مجیدی است که از مناطق مرزنشین کشور در این شوی تلویزیونی شرکت کرده و تا اینجای کار با دستمایه قرار دادن کمدی تلخ اجتماعی در داستانپردازی و با چاشنی ته لهجه محلی اش خودش را جذاب تر از دیگر رقبای گروه حذفیها نشان داد و با همین ویژگیها از سوی تماشاچیان حاضر در برنامه انتخاب شد.

گروه ماجراجویان: مربی، پانتهآ بهرام

ابوطالب حسینی: اجرا از نوع ابوووطالب

حسینی، کسب مقبولیت اجتماعی از راه تعارفات بیمعنی و گاهی دست و پا گیر ایرانی را سوژه اجرای کمدی خود قرار داد. سوژهای که برای تماشاگرش بشدت قابل لمس و فهمیدنی است، چون به کرات در طول روز با آن دست به گریبان است. در این بین، او بسادگی و با هوشمندی از تکرار نام خودش، «ابوطالب» یا «پیاله» در بزنگاههایی از نقل داستانهایش برای خنده گرفتن پیوسته از بیننده استفاده کرد. البته اجرای حسینی هم مثل شماری از رقبایش با اوج و فرودهای نادرستی همراه شد که به مرور زمان باید به تصحیح آنها بپردازد.

بیتا پورحسینی: فانتزی تر از دیگران

ذهن فانتزی و خلق جهان داستانی کمدی پورحسینی مهمترین مشخصه اجرای او بود. طراحی و اجرای متنی دقیق بر اساس تخیل به اجرای متفاوت هم نیاز دارد که کمتر در سبک استندآپ پورحسینی دیده شد. شاید وابستگی به متن و تکیه بیش از حد روی این بخش، دست و پای او را در بیشتر نشان دادن توان اجرایی اش بست. کمبودی که با رای آوردن از مرحله اول، تنها با اجراهای بیشتر قابل رفع خواهد بود.

ناصر محبی: ماجراهای من و بابام

از همان سلام دادن ویژه با ته لهجه آذری، خودش را استندآپ کمدینی بانمک و خوش انرژی نشان داد. پسری از شهر اردبیل که ماجراهای شیرین و متفاوت میان خود و پدرش را دستمایه شوخی کرد. با سوژهای جدید و مخصوص به خودش، اُفت و خیزهای فکری و اخلاقی میان یک پدر و پسر را که به احتمال فراوان مبتلابه خیلیهاست، به اجرا گذاشت. با این حال در بخشهایی مثل خرید یک کیلو گوجه فرنگی یا فیلم دیدن همراه پدرش گیراتر و خنده دارتر ظاهر شد و با افراط در جزئیات قسمتهایی از شوخیهایش برای بیننده غیرجذاب و بی‌‌معنی به نظر رسید.

محمدحسن دژاهنگ: مردی با اراده

مثل رضا بهمنی از سری اول «خنداننده شو»، دوباره پسری از خطه جنوب، نماینده سادگی و خونگرمی مردمان این بخش از کشور است. او موضوع ترس را محور شوخیهایش قرار داد اما این سوژه را در خدمت زبان طنز خودش بهکار گرفت و انواع ترسهایش را از آب، زدن موی پشت سر و اکلیل برای بینندگانش به تصویر کشید، طوری که بیشترین سطح غافلگیری را برای مخاطبانش داشت. استفاده مناسب از زبان بدن ویژگی منحصربهفرد دژاهنگ است.

گروه لب مرز: مربی، فرهاد آئیش

مهسا آقادادی: تلاش برای هیچ

یکی از ضعیفترین اجراهای این فصل بیشک، اجرای مهسا آقادادی است. محور اولین شب اجرای وی، نمایش مشکلات دختران مجرد در خانوادههای ایرانی بود که تلاش بیهودهاش برای بامزه نشان دادن این موضوع لوث شده با افراط در حرکات لب و دهان یا بالا بردن بیمورد صدا در بسیاری از اوقات توی ذوق بیننده میزد و با همه آلات و ادوات همراهش، دمپایی و مگسکش نتوانست کاری از پیش ببرد. بویژه گنجاندن عبارات زننده درباره دختران دم بخت به بهانه شوخی با خودش، در واقع همه دختران را نشانه میرفت؛ نکاتی که ممکن است در چند مورد محدود درست به نظر برسد، اما در حقیقت بخشی از فرهنگ ایرانی ـ اسلامی ما هستند.

امیرحسن یوسفی: تکراری ترین کمدین

مهمترین ویژگی هر اجرا برخورداری از متن نو و تازه است که این مهم از نظر امیرحسن یوسفی دور افتاد. اجرای او با موضوع دستهبندی فیلم و سریالهای ایرانی و خارجی بیش از حد مایوسکننده و کسالتبار بود. تازه به شرط آن که مخاطب همه آن تولیدات تصویری را دیده باشد و بفهمد منظورش از هر شوخی چه بوده است. سرعت در اجرا و نجویده بیان کردن شوخیهای مفهومی و نیز اجرای کمهیجان و خطی یوسفی بعلاوه کم بودن توان شوخیهایش از دیگر معایب متن و اجرای او در شب اول بود. شاید چون به اعتقاد فرهاد آئیش که مرتب به شاگردانش تاکید میکند که با اجرای شان حال کنند، عمل کرد و کار را زیادی راحت گرفت!

وحید رحیمیان: نقره داغت میکنم!

شوخی با اعضای به ظاهر معیوب بدن را مانند محمدجواد رضایی، به شکلی تازه و مالِ خود به اجرا درآورد. در واقع، رحیمیان با کوچک کردن این کمبود ظاهری در دو انگشت کوتاه دستانش تولید خنده کرد؛ بویژه با تکرار غلو شده انگشت در بینی کردن. گونهکمدی رحیمیان با فرم شخصیت ناآرام و به قول مربیاش، بدون دیسیپلین او همخوانی دارد و از نوعی شلختگی و بداههگویی هدفمند برخوردار است. سبکی که به اعتقاد خطیبی به سبک یکی از استندآپ کمدینهای مشهور جهان، مخاطبش را از فرط غافلگیری، نقره داغ میکند. مسلما این شیوه تا پخته شدن راه زیادی دارد و فعلا بیشتر اجرایی بیبرنامه با زیادهروی در طرح شوخیها به نظر میرسید.

علی صبوری: دردسرهای پسر آقای صبوری

راحتی در اجرا و همراهی علی صبوری با متن و مخاطبش، مهمترین وجه تمایز او با دیگر رقباست. اما همین استندآپ کمدین خوشحال، آنقدر با اجرای خودش حال میکند که حد خندیدن را در اواخر اجرا از کف میدهد و بیننده از ریتم خندههای قطاریاش جا میماند چون داستانهایش ظرفیت این همه قهقهههای دنبالهدار را ندارد.

حفظ یک روایت خطی از ابتدا تا انتهای اجرا از سوژه دردسرهای جابهجایی فرزندان در زمان تولد، یکی از نقاط قوت اجرای علی صبوری است که به شکلی تخیلی و اغراقآمیز اما شیرین و شنیدنی نوشته شده بود.

سارا صالحی

این مطلب از وب سایت دانلود آهنگ جدید • آپ موزیک به صورت رپ انتشار گردید است.

دانلود آهنگ آرمین زارعی مثل تو هيچ جايی نديدم

امشب می توانید ترانه مثل تو هيچ جايی نديدم با صدای آرمین زارعی را گوش دهید

Exclusive Song: Armin Zarei – “Mesle To Hich Jaei Nadidam” With Text And Direct Links In UpMusic

dfg 3 دانلود آهنگ آرمین زارعی مثل تو هيچ جايی نديدم

───┤ ♩♬♫♪♭ ├───

قسمتی از متن ترانه : 

مثل تو هيچ جايي نديدم
علاقه دارم به تو شديدا
پس بدو همه جا داد بزن و بگو
آرمينه بي اف جديدم

UpMusicTag دانلود آهنگ آرمین زارعی مثل تو هيچ جايی نديدم
تا ترو ديدم پريد عقل از سرم
به خاطر تو رو اسم همه ضبدر زدم
مي خوام مال من باشي

───┤ ♩♬♫♪♭ ├───

آرمین زارعی مثل تو هيچ جايی نديدم

دانلود آهنگ آرمین زارعی مثل تو هيچ جايی نديدم

نوشته شده توسط اخبار پرس – د سرطان ۲۵ ۱۳۹۷, ۸:۵۸ ق.ظ

گزارش‌ها از خارج کشور می‌رسانند که دونالد ترامپ، رییس جمهور امریکا از وضعیتی که در افغانستان می‌گذرد، خوشنود نیست.

روزنامۀ نیویارک تایمز به نقل از منابعش گزارش داده که رییس جمهور ترامپ به دیپلماتانش دستور داده تا در جستجو راهی باشد که منجر به گفت‌وگو مستقیم  با گروه طالبان گردد.

در گزارش آمده که مقام‌های افغان و امریکایی درک کردند که راه‌برد جدید امریکا نخواهد توانست که کدام تفاوت اساسی را برای برگشت پیروزی‌های طالبان ایجاد نماید و افزوده که تا هنوز نیز روند مذاکرات صلح به رهبری افغان ناکام بوده‌است.

منبع می‌گوید که هنوز این معلوم نیست که مذاکرات با گروه طالبان چه زمانی آغاز خواهد شد، اما افزوده که ادارۀ ترامپ می‌خواهد که بن‌بست جنگ در افغانستان شکسته شود.

به اساس گزارش، هدف از سفرهای دیپلمات‌های امریکایی در این اواخر به کابل و اسلام‌آباد نیز یافتن راه برای مذاکرۀ طالبان با واشنگتن بوده‌است.

این درحالی‌ست که الیس ویلز، معاون وزارت خارجۀ امریکا در امور آسیای مرکزی و جنوبی به تازه‌گی به پس از گفت‌وگوهای همه‌جانبه با مقام‌های افغان به پاکستان سفر کرد.

خانم ویلز پس از دیدنش از پاکستان اعلام کرد که با مقام‌های ارشد آن کشور دیدار کرده‌است؛ اما معلومات در این مورد نه داده بود.

باید گفت که در آن زمان برخی از منابع گفته بودند که هدف از سفر خانم ویلز، کشیدن پای گروه طالبان به میز مذاکره با استفاده از نفوذ پاکستان می‌باشد.

به دنبال آن، مایک پامپیو، وزیر خارجۀ امریکا در یک سفر غیر مترقبه، وارد کابل شد و پشت درهای بسته با رهبران وحدت ملی صحبت نمود.

سفر مقام‌های امریکایی به کابل در حالی صورت گرفت که بحث روی برگزاری یک نشست عالمان دین در جده مرکز عربستان و برگزاری نشست ناتو در راه بود.

اما با وجود این همه سفر مقام‌های امریکایی به کابل، نشست عالمان دین در جده و نشست ناتو، هیچ کدام شان برای کشانیدن پای طالبان به میز مذاکره موثر واقع نشدند و نتوانستند که گرۀ پیچیدۀ جنگ افغانستان را باز کنند.

خبرگزاری اخبار پرس – فارسی را دنبال کنید با تویتر, فسبک. و آر اس اس

اخبار پرس : دروازه‌بان ملی‌پوش پرسپولیس امروز هم در تمرین تیمش حاضر نشد تا شایعه جدایی او به واقعیت نزدیک‌تر شود.

علیرضا بیواند که روز گذشته در تمرین پرسپولیس غایب بود، صبح امروز هم در تمرین تیمش حاضر نشد تا شایعه جدایی او از  پرسپولیس جدی‌تر شود.

دروازه‌بان ملی‌پوش پرسپولیس که پس از بازگشت تیم ملی از جام‌جهانی با پیشنهادات خارجی خوبی مواجه شده، حالا به دنبال کسب رضایت باشگاه پرسپولیس است تا بتواند به یکی از پبشنهادات اروپایی خود جواب مثبت دهد.

ظهر امروز قرار است با برگزاری جلسه‌ای در باشگاه پرسپولیس درباره جدایی بیرانوند تصمیم نهایی اتخاذ شود.

روز گذشته نیز برانکو ایوانکوویچ در حایشه تمرین پرسپولس در پاسخ به این پرسش که آیا او با جدایی بیرانوند که چند پیشنهاد از کشورهای اروپایی دارد، موافق است، گفت: من هم چند پیشنهاد دارم اما الان در تمرین هستم. مشکل چیست؟ من با رفتن بیرانوند موافق نیستم اما این مساله به باشگاه مربوط است.

سرمربی پرسپولس همچنین با بیان این که از قرارداد طارمی با باشگاه پرسپولیس فقط ۴چهار ماه باقی مانده است که ما به نوعی با خروج او از باشگاه موافقت کردیم اما شرایط بیرانوند متفاوت است. خود طارمی کتبا نوشت و امضا کرد که دوست ندارد در پرسپولیس بماند. به خاطر همین باشگاه با رفتن او موافقت کرد. من برای اردوی کرواسی به بیرانوند و امیری استراحت داده بودم. بیرانوند از امروز باید در تمرین‌ها شرکت می‌کرد.



در برخی از کشورها قوانین و مقررات سخت‌گیرانه بیشتری درباره فعالیت وب‌سایت‌ها، شبکه های اجتماعی و پیام‌رسان‌ها وجود دارد؛ به‌گونه‌ای که درنهایت ممکن است به سانسور، فیلترینگ و مسدود کردن آن‌ها منجر شود.

به گزارش ایسنا، به نقل از وب سایت گاردین، طبق گزارشی که به تازگی موسسه تحقیقاتی اوپن نت اینیشیتیو (OpenNet Initiative) منتشر کرده است، در اعمال فیلترینگ‌ در کشورهای مختلف، مسائل سیاسی، آسیب‌های فرهنگی و اجتماعی، بحران‌های اقتصادی و امور امنیتی دخیل بوده است که همگی موجب می‌شود، مقامات بلندمرتبه در دولت برخی از کشورها تصمیم بگیرند که ادامه فعالیت آزادانه شبکه‌های اجتماعی مذکور دیگر به صلاح نخواهد بود و به ضرر منافع عمومی و امنیت ملی کشور تمام خواهد شد.  

فهرست زیر به ترتیب شدت و تعداد دفعات فیلترینگ در کشورهای مختلف جهان را نشان می‌دهد:

۱. سوریه

۲. چین

۳. کوبا

۴. اتیوپی

۵. ازبکستان

۶. عربستان سعودی

۷. روسیه

از طرفی دیگر کشورهایی که در این میان در فهرست آزادانه‌ترین کشورها در دنیای مجازی و فعالیت در شبکه‌های اجتماعی جای گرفته‌اند، نیز به ترتیب در زیر آمده است:

۱. ایسلند

۲. استونی

۳. کانادا

۴. استرالیا

۵. آلمان

۶. ایالات متحده آمریکا

بر اساس تحقیقات و نظرسنجی‌های صورت گرفته، ۸۳ درصد از مردم و شهروندان این کشورها بر این باورند که استفاده آزادانه از اینترنت و دسترسی رایگان و آسان به شبکه‌های اجتماعی جزو حقوق بشر است که باید در تمامی جوامع در نظر گرفته و رعایت شوند.

فیلترینگ، عبارت است از محدود کردن دسترسی کاربران اینترنت به وب‌گاه‌ها و خدمات اینترنتی که از دیدگاه متولیان فرهنگی و سیاسی هر کشور برای مصرف عموم مناسب نیست، اِعمال فیلتر معمولاً به وسیلهٔ ارائه‌دهندگان خدمات اینترنتی انجام می‌شود ولی تعیین سطح، مصادیق و سیاست‌های فیلترینگ با حکومت‌هاست.

انتهای پیام

این مطلب از وب سایت دانلود آهنگ جدید • آپ موزیک به صورت رپ انتشار گردید است.

دانلود آهنگ سینا شعبانخانی ای یار

همین حالا از آپ موزیک دانلود کنید آهنگ شاد سینا شعبانخانی بنام ای یار ای یار با دو کیفیت عالی

Exclusive Song: Sina ShabanKhani – “Ey Yar” With Text And Direct Links In UpMusic

sina دانلود آهنگ سینا شعبانخانی ای یار

متن آهنگ ای یار از سینا شعبانخانی

وای عجب حال بدی

احساس تب دارم من

شبا بی‌خوابو بدون تو بیمارم من

همه دیدن که دور از تو گرفتارم من

تب دستاتو نفس هاتو که کم دارم من…

اِی وای اِی وای تب چشمای گیرای تو ای یار ای یار…

من محو تماشای تو ای یار ای یار

من عشقتو در دل دارم

دور از تو پریشون…

سینا شعبانخانی ای یار

پخش بزودی و برای اولین بار از آپ موزیک

پخش آنلاین و دانلود دمو در لینک زیر…

دانلود آهنگ سینا شعبانخانی ای یار

برچسب ها

تمامی حقوق مطالب برای اخبار پرس محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع می باشد.